HiSTORiA KLUBU

Początek

Historia klubu rozpoczyna się we wrześniu 1951 roku od utworzenia Koła Sportowego STAL. Inicjatorami powołania tego koła byli m.in. Stefan Kotwica, Marian Pastuszewski, Wacław Goryczka, Jan Krysteli, Franciszek Banowicz, Eugeniusz Żemojtel, Paweł Chmielarz, Kazimierz Pietrzyk. Pierwszy wybrany zarząd został wybrany w dniu 16 września 1951 roku. Przewodniczącym został Tadeusz Walisiak. Koło zostało zarejestrowane w Okręgowej Radzie Zrzeszenia Sportowego STAL w Lublinie pod pozycją nr 6, i otrzymało nazwę STAL Koło nr 6 w Kraśniku.

W 1952 roku Kraśnicką Fabrykę Wyrobów Metalowych podzielono na dwa zakłady. Samodzielny zakład o nazwie Zakłady Metalowe Kraśnik powołał do życia drugie Koło Sportowe, zarejestrowane jako KS STAL - Koło nr 7 w Kraśniku. Szefem tego koła został Stefan Kalwasiński. Sekcją wiodącą w Kole nr 7 była piłka siatkowa mężczyzn i kobiet, zaś w Kole nr 6 piłka nożna. W 1953 roku doszło do połączenia w jedną całość działających do tej pory oddzielnie Kół nr 6 i nr 7. Przewodniczącym połączonych w jeden organizm kół został Wojsław Żelaskiewicz. W roku 1956 Koło skupiało już 214 zawodników, w tym 37 kobiet. Powołano też, w perspektywie dalszego rozwoju Koła przychodnię sportową-lekarską, której lekarzem został Stanisław Grasiński oraz pani Krystyna Łysanowicz jako pomoc pielęgniarska, która pracuje do dnia dzisiejszego. W ramach inwestycji rozwojowych Kraśnickiej Fabryki Wyrobów Metalowych, uwzględniono pieniądze na budowę nowoczesnego stadionu sportowego i innych obiektów towarzyszących. Dobrowolne opodatkowanie pracowników KFWM i czyny społeczne na rzecz Koła pozwoliły na rozwój organizacyjno-sportowy, który pozwalał na prowadzenie działalności na poziomie nie odbiegający od poziomu jaki osiągnęły inne wiodące kluby sportowe w województwie.

W wyciągu z uchwały podjętej na Walny Zebraniu Członków Koła Sportowego STAL w kraśniku, w dniu 14 lutego 1957 roku czytamy: " Zgodnie z założeniami władz sportowych i związkowych przekształcić dotychczasowa Koło Sportowe na Zakładowy Klub Sportowy o pełnej osobowości prawnej pod nazwą Robotniczy Klub Sportowy STAL w Kraśniku Fabrycznym. Przyjąć i zatwierdzić przedłożony projekt statutu dla nowo powstałego Klubu z uwzględnieniem zgłoszonych w trakcie dyskusji poprawek". Pierwszym prezesem klubu został Stefan Kalwasiński.

Statut w § 6 określał godło i barwy klubowe: "Godłem Klubu jest sylwetka łożyska tocznego z napisem R.K.S. Stal Kraśnik Fabryczny. Barwami Klubu są kolory niebiesko - żółte. Klub używa pieczęci z napisem R.K.S. Stal w Kraśniku Fabrycznym"

Lata 1950-1969

Lata 50-te

Początki drużyny piłkarskiej można, doszukiwać się w roku 1948. Wówczas to istniała drużyna, która przyjęła nazwę KS „Metal” i rozgrywała swoje mecze w klasie C. Treningi odbywały się na prowizorycznym boisku lokalizowanego koło tzw. „smolucha”. Mecze ligowe drużyna KS „Metal” rozgrywała na boisku z dzielnicy Kraśnika Lubelskiego – Koszary. W KS „Metal” grali m.in. Franciszek Banowicz Marian Pastuszewski, Jan Krysteli Jan Pop, Stefan Kotwica, Zbigniew Wyrostek, Wacław Gryczka, Kazimierz Pietrzyk, Paweł Chmielarz, Eugeniusz Kopeć, Zbigniew Puchała, Jan Gąsior, , Mieczysław Stachyra, Henryk Telatycki, Zenon Walter. , Kazimierz Sobierajski, i Edward Drop. Na bazie tej drużyny i innych nie zrzeszonych powstała drużyna w nowo utworzonym Kole Sportowym STAL.

Od początku działalności klubu największym zainteresowaniem cieszyła się piłka „kopana”. Drużyna rozpoczęła rozgrywki na szczeblu powiatu rozgrywając mecze z KS Janowianka oraz z klubami z Biłgoraja i Zaklikowa.

Pp.mecz KS Janowianka - Stal Kraśnik

W roku 1953 nasi grali w C klasie, a w następny roku w B klasie, gdzie zajęli drugie miejsce. Pierwszy duży sukces przyszedł roku 1955. Po wygraniu klasy B lubelskie, Stal uzyskała awans do A klasy. Trenerem tej drużyny był Józef Piekło. W rozgrywkach tych Stal rywalizowała z drużynami: LZS Rurowianka, Stal Poniatowa, Gwardia Lublin, Włókniarz Lublin, Unia Lublin, Budowlani Lublin, LZS Janów Lubelski, LZS Niedrzwica, LZS Opole Lubelskie. Drużyna zdobyła 36 punktów tracąc zaledwie 4. Strzeliła przeciwnikom 101 goli, pozwoliła sobie strzelić tylko 16. Trzon drużyny wówczas tworzyli: Tadeusz Badura, Mieczysław Stachyra, Jan Gąsior, Henryk Telatycki, Tadeusz Zagórowski, Tadeusz Broniec, Józef Kocoń, Wiesław Brzychcy, Ryszard Wazia, Tadeusz Sarzecki, Tadeusz Pietrachewicz, Bogdan Drzazga, Zdzisław Pasławski, Leszek Kotwica, Kazimierz Kotwica, Roman Bubeła, Robert Herich, Werner Rusek i Aleksander Chmura. Pierwszy międzypaństwowy mecz Stal rozegrała w czasie przygotowań do rozgrywek ligowych z węgierskim zespołem z Törekves Debreczyn. Mecz zakończył się przegraną 1:2. Szczególnie dobrze wypadł w tym meczu bramkarz Stali Jan Powązka, były zawodnik reprezentacji Polski juniorów i Stali Sosnowiec.
W roku 1956 Stal kończy ozgrywki klasy A na drugim miejscu i awansuje do ligi okręgowej. Drużyna trenowana była w tym okresie przez Michała Karpińskiego.
W kolejnych trzech sezonach piłkarze Stali w lidze okręgowej zajmowali kolejno miejsca: 1957/58 – czwartą, 1958/59- szóstą, 1959/60-czwartą.
Stal rywalizowała w tych rozgrywkach m.in. z Motorem Lublin, Hetmanem Zamość, Lublinianką, Gwardią Chełm, Technikiem Zamość, WKS-u Unia Lublin, Orląt Łuków, Avia Świdnik. W drużynie grali wtedy: Powęska, Maksymiuk – bramkarze, Podnieszczański, Zagórowski, Leśniewski, Maziarczyk, Biernacki, Komorowski, Pulikowski, Wyka, Golda, Gorgol, Czekryszew i Bubeła.
W sezonie 1959/60 barwy Stali reprezentowali: Olszewski i Muszyński – bramkarze, Czekryszew, Bydliński, Martyn, Zagórski, Leśniewski, Szymczyk, Edmund Jarzyna, Eugeniusz i Jerzy Pulikowscy, Wyka, Drzazga, Walczak, Pasławski, Golda, Machura oraz dwaj zawodnicy, którzy zasilili szeregi stalowców ze Stali Sosnowiec Jerzy Czepczyk i Zbigniew Majewski. W tymże roku Stal wygrała turniej o Puchar Kuriera Lubelskiego. Pokonując w tych zawodach wszystkie drużyny w sposób bardzo zdecydowany.

Zdjęcie z Pucharu Kuriera Lubelskiego

Trenerami kolejno byli: Jan Ketz (1957), Aleksander Kupcewicz (1958/59) - ojciec późniejszego wielokrotnego reprezentanta Polski, Ryszarda, Wiktor Brol (1960/61). Obok pierwszej drużyny do rozgrywek zastała zgłoszona też drużyna rezerw. Od roku 1956 drużyna ta awansował z klasy C przez klasę B do klasy A. Drużynę trenował wówczas Ryszard Krajewski. W roku 1960 Stal przejęła drużynę Tęczy Kraśnik, która występowała w klasie B. Jednak zawodnicy Tęczy nie wykazywali chęci uczestniczenia w zajęciach sportowych pod szyldem Stali, postanowiono wystawić drużynę byłych juniorów do rozgrywek jako Stal II b.

Drużyna rezerw Stali Kraśnik

W roku 1956 rozpoczęto systematyczną pracę z grupami młodzieżowymi. Do rozgrywek ligowych zgłoszono drużyny trampkarzy i juniorów. Zajęcia z najmłodszymi prowadzili Zbigniew Leśniewski i Marian Szymczyk.

Lata 60-siąte

„Stal” w sposób bezprecedensowy w historii piłkarstwa Lubelszczyzny wywalczyła w roku 1961 mistrzostwo III ligi okręgowej i stanęła do walki o wejście do II Ligii. Stalowy nie ponieśli ani jednej porażki, zdobyli 68 bramek tracąc 8. Był to najlepszy wynik w ligach okręgowych kraju. Druga drużyna do Stali straciła 9 punktów. Na pobitym polu zostały Podlasie Biała Podlaska, Technik Zamość, Hetman Zamość, Unia Hrubieszów, Motor Lublin, Budowlani Lublin, Avia Świdnik, Łada Biłgoraj, Chełmianka, Stal Poniatowa.

Drużyna Stali Kraśnik

Stal po wygranym meczu 20.11.1960 z Unią Hrubieszów 12:0

Eliminacje o wejście do 2 ligi (rok 1961) rozpoczęła od dwu meczu z Gwardią Białystok, oba mecze wygrane przez nasz zespół 3:1(hat-trick Krajewskiego) i 3:0.
Skład zwycięskiego zespołu: Błaszkiewicz, Łysanowicz Bydliński, Maziarczyk, Wyka, Szymczyk, J. Pulikowski, Krajewski, Pawłowski, Adrian i Jezierski. Kolejne spotkania z Marymontem Warszawa przyniosły porażkę i remis. O dalszym losie rywalizacji musiał rozstrzygnąć dodatkowy mecz, który odbył się na neutralnym stadionie w Radomiu. Po bramkach strzelonych przez Walczaka i Szymczyka, Stal awansowała do rozgrywek finałowych. Pierwszy przeciwnik w rozgrywkach finałowych to zespół Szombierek Bytom. Przy szczelnie wypełnionych trybunach stadionu Stali, po grze stojącej na wysokim poziomie odnotowano remis 0:0.
W rewanżu nasi chłopcy polegli 2:1. W pozostałych meczach padły następujące wyniki: z Bielawianką 2:1 i 1:2, z Flotą Gdynia 1:6 i 2:2, z Rudą Śląską 1:3 i 1:0 oraz Czarnymi Szczecin 2:0 i 0:1. Awans wywalczyły Szombierki i Slavia. Stal zajęła czwartą pozycję.
W trakcie rozgrywek odszedł trener Wiktor Brol(nieporozumienia z zarządem). Chociaż drużyna nie awansowała wzbudziła duże uznanie i zainteresowanie kibiców oraz znawców futbolu w kraju.
Po nie udanej próbie awansu do II ligi rozpoczęto przygotowania do kolejnego sezonu 1961/62, który jak miało się okazać również zapisał się w pamięci kibiców nie tylko kraśnickich. Po odejściu trenera Brola, władze klubu miały problemy ze znalezieniem trenera. Tymczasowo zajęcia w tym okresie prowadził dojeżdżający z Lublina Kazimierz Górski.
Na jesieni 1962 pod wodzą nowego trenera Władysław Lemieszko, drużyna Stali zawojowała rozgrywki o Puchar Polski. Stalowy zaczęli rozgrywki od zwycięskiego meczu 2:0 z Włókniarzem Łódź. Następnie odprawiła II ligowy Śląsk Wrocław 3:1. Po tym meczu prasa lokalna i krajowa pisała w samych superlatywach o grze Stali.
Następny rywal, już I ligowiec Odra Opole przegrała w Kraśniku 1:0. Mecz odbył się jak obliczono w obecności 8 tyś. ludzi.

W 1/16 przyszło się Stali (III liga) zmierzyć z aktualnym Mistrzem Polski, Polonią Bytom. Mecz odbył się na boisku Szombierek. Stal w tym meczu zagrała w składzie: Błaszczykiewicz - bramkarz,Łysanowicz, Bydliński, Wolicki, Maleńki, Ekner, Zontek, Pawłowski, Maziarczyk, Moritz, Kozerski. Mistrz Polski grał w składzie: Broll, Winkler, Wieczorek, Marks, Grzegorczyk, Łukaszczyk (Kempy), Banaś, Pogorzela, Liberda, Jóźwiak.

Od lewej Moritz, Pawłowski, Łysanowicz

Mecz odbywał się w bardzo trudnych warunkach. Po trzydniowych opadach śniegu, boisko było w fatalnym stanie. Dziś pewnie ten mecz by się nie odbył. Mecz wygrała Polonia Bytom 4:3. Mecz bardzo problematycznie prowadził sędzia, który podyktował dla Mistrzów Polski dwa rzuty karne. Na pocieszenie drużynie i kibicom musiały wystarczyć recenzje prasowe, które wychwalały kraśnicki team. „Przegląd Sportowy” określił Stal „czarnym koniem” Pucharu Polski. W sezonach 1962/63 oraz 1964/65 nastąpiła pewna stagnacja w grze drużyny.
Nastąpiła zmiana trenera. „Nowym” został Franciszek Kowalik. W tym okresie można wyróżnić zdobycie przez Stanisława Pawłowskiego „króla strzelców” ligi okręgowej z 23 golami, wysoko również w klasyfikacji byli Józef „Szprycha” Maziarczyk(19 goli) oraz junior Marian Kozerski (10 goli). Rozgrywano też liczne mecze towarzyskie m.in. z czeskim zespołem Zalezny Witkowice-Ostrawa przegranym 1:3 i II ligowym GKS Katowice przegranym aż 0:6. Trochę lepiej było w dwumeczu z Ruchem Chorzów. Stalowy zremisowali 1:1 i przegrali 2:4. Okres przygotowawczy do sezonu 1965/66 rozpoczęli od dwu meczu ze Stalą Rzeszów (I liga) remisując 1:1i przegrywając 2:3. W tym sezonie zapowiedziano reorganizację rozgrywek. Mistrz ligi okręgowej walczył o awans do II ligi, a czołowe drużyny miały prawo gry w nowej III lidze, nazywanej centralą. O trzy miejsca w III lidze przeznaczonej dla zespołów z Lubelszczyzny, Stal walczyła z Świdnik, Stalą Poniatowa, Technikiem i Hetmanem Zamość, Tomasovią Tomaszów Lubelski, Ładą Biłgoraj, Wisłą z Puław, Ruchem Izbica oraz Motorem II. Rozgrywki wygrała Avia., zaś Stal awansowała do III ligi. Mecz, który rozstrzygał o awansie do III ligi odbywał się w Zamościu z Hetmanem. Stali do „szczęścia” potrzebny był remis. I taki wynik padł(1:1), ale mecz zakończył się skandalem. Na boisko wtargnęli kibice gospodarzy, którzy zaatakowali sędziego oraz już po przerwaniu meczu zdemolowali autokar naszych piłkarzy.
Sezon 1966/67 zespól Stali był typowany do grona zespołów, które mogą zdobyć tytuł mistrza 3 ligi. Nasi rywalizowali o ten tytuł z: Motorem Lublin, Okęciem Warszawa, Warszawianką, Włókniarzem Białystok, Zniczem Pruszków, Włókniarzem Łódź, Czarnymi Radomsko, Gwardią Olsztyn, Legią Ib Warszawa, Avia Świdnik, Polonią Warszawa, ŁKS-em Ib Łódź, ŁKS-em Łomża i Jurandem Bemowo. Największe emocje w tym sezonie miały miejsce na wiosnę 1967. Na początku rundy wiosennej odbył się mecz na „szczycie”. Lider Stal podejmował na swoim boisku wicelidera Motor Lublin. Mecz oglądało 15 tysięcy widzów!.

Drużyna w tym sezonie grała bardzo dobrze, walka pomiędzy drużynami z Kraśnika, Lublin i Pabianic trwała do końca. O awansie do II ligi miał zdecydować mecz 26 czerwca 1967 w Pabianicach pomiędzy Włókniarzem a Stalą. Do 75 minuty stalowcy byli w II lidze, jednak wtedy padł gol, którego jak twierdzą naoczni świadkowie nie było. Mecz wygrał Włókniarz. Wokół tej „nie strzelonej” bramki toczyła się gorąca dyskusja na łamach prasy krajowej, jednak nie zweryfikowano tego wyniku i to Włókniarz od nowego sezony cieszył się grą w II lidze.
Drużyna Stali kraśnik w latach 60-tych była świetnie znana kibicom piłkarstwa w Polsce. Docenił to też PZPN wybierając Stal jako sparing partnera dla reprezentacji Kadry Młodzieżowej Kadry Olimpijskiej.
Mecz z Kadrą Młodzieżową odbył się 30.09.1965 roku. O to co napisała gazeta „Życie KFWM” z 30 .09.1965r.: „Stalowy znani są z gry fair, co wyklucza kontuzje kadrowiczów, a płyta boiska stadionu jest jedną z najlepszych w Polsce. Podkreślali to w rozmowach przedstawiciele PZPN.” Mecz zakończył się porażką Stali 8:4.

Lepiej stalowcy wypadli z Kadrą Olimpijską (Meksyk -1968). Kadra wystąpiła w tym meczu w składzie: Grotyński, Kowalski, Brejza, Antczok Strzałkowski, Suski, Sadek, Szmidt, Lubański, Jarosik,Gadocha. Stal wystawiła do gry: Madeja, Rudak, Piątek, Paszkowski, Adamski, Łysanowicz, Balon, Trześniewski, Golda, Pawłowski, Josypow, Mazurek, Dymek. Nasza drużyna była osłabiona brakiem Kozerskiego, Drabika, Dworzeckiego (Spartakiada Młodzieży w Łodzi). Stal nie ulękła się wielkich nazwisk kadrowiczów i grała jak z równymi sobie. Bohaterem meczu był jednak bramkarz Stali, Madeja, który bronił wręcz w nieprawdopodobnych sytuacjach. Mecz zakończył się wynikiem bezbramkowym. Leopold Madeja w nagrodę za tak wspaniały występ dostał powołanie na jeden mecz w I reprezentacji Polski, mecz przeciwko Finlandii.
W sezonie 1967/68 wartymi odnotowania zdarzeniami były, awans do drużyny Mariana Kozerskiego, który po sezonie zasilił szeregi I ligowej Stali Rzeszów i Zbigniewa Golde oraz pożegnanie kończącego karierę Ryszarda Łysanowicza. Pożegnanie odbyło się przed meczem z Polonią Warszawa, której to wychowankiem był pan Ryszard.
W następnym sezonie odbył się następny jubileusz. Podczas rozgrywek 1969/70 pięćsetny mecz w karierze rozegrał Stanisław Pawłowski.

Lata 1970-1989

Lata 70-siąte

W roku 1970/71 Stal była o krok od degradacji do klasy niższej rozgrywek. Przed spadkiem zespół uratował wygrany baraż z Concordią Piotrków. Mecz rozstrzygnął się dopiero w rzutach karnych, w których Stal była lepsza. Mecz zakończył się wynikiem 0:0. W tym sezonie stalowcy rywalizowali z: Żyrardowianką, Wigrami Suwałki, Włókniarzem Białystok, Conkordią Piotrków, Hetmanem Zamość,, Lublinianką, Włókniarzem Łódź, Avią Świdnik, Ursusem, Polonią Warszawa, Zniczem Pruszków, Widzewem Łódź, Wisłą Puławy i Gwardią Olsztyn. Trenerem drużyny był w tym czasie Otton Opiełko.
Słaba gra drużyny seniorów została osłodzona występami juniorów Stali. Podopieczni trenerów Janusza Walczaka i Ryszarda Łysanowicza przeszli przez rozgrywki ligowe jak "burza". W turnieju półfinałowym w Białymstoku, Stal wyeliminowała m.in. Ruch Chorzów i ŁKS Łódź. Turniej finałowy odbywał się w Kraśniku. Nasi wygrali z Hutnikiem Nowa Huta 3:2, zremisowali z Zawiszą Bydgoszcz i przegrali z Odrą Opole 1:2. Ostatecznie zajęli drugie miejsce. Drużyna gała w składzie: Witold Mazurek-bramkarz, Jerzy Wolicki, Waldemar Piekarski, Wiesław Komorowski, Zbigniew Kasperek, Jerzy Gorgol, Marek Leśniewski, Waldemar Sawicki,, Włodzimierz Dymitrak, Andrzej Pop, Marian Miazga. Zawodnikami rezerwowymi byli: Józef Koślak i Marian Atelman - bramkarze, Janusz Ordzewiały, Bogdan Dworzecki, Grzegorz Kopeć, Kazimierz Kulczyński, Dariusz Romanowicz. Był to nie wątpliwie jak do tej pory największy sukces kraśnickiej piłki.

W tym samym roku Marek Leśniewski został powołany do Kadry Narodowej Juniorów.

Sezon 1972/73 poważnie odmłodzony zespół Stali utrzymywał się w środku tabeli. Stal rywalizowała w lidze z takimi zespołami jak Wisła Płock, OZOS Olsztyn, Motorem Lublin, Stalą Poniatowa, Polonią Warszawa, Włókniarzem Łódź, Włókniarzem Białystok, Ursusem Warszawa, Wisłą Puławy, Avią Świdnik, Lublinianką, Lechią Tomaszów, Startem Łódź, Mazurem Ełk. Zespół trenował Marian Kurzak, który wprowadzał do drużyny zawodników z drużyny Wicemistrzów Polski Juniorów. O to skład drużyny: Janusz Zaprawa i Jerzy Krysteli - bramkarze, Henryk Anders, Ginter Adamski, Henryk Baluch, Andrzej Bajan, Julian Burakiewicz, Wacław Dworzecki, Zbigniew Golda, Jerzy Gorgol, Henryk Muklarski, Jan Mazurek, Marian Miazga, Zdzisław Filipczak, Stanisław Pawłowski, Andrzej Pop, Lech Sagan, i Rajmund Radomski. W drugiej części sezonu drużynę zasilili Włodzimierz Dymitrak, Janusz Szymczyk i Jan Szmerło. Duża strata było odejście z drużyny Marka Leśniewskiego.
W wyniku reorganizacji systemu rozgrywek piłkarski podjętych przez PZPN w roku 1973 nastąpiła reorganizacja wszystkich szczebli rozgrywek. Stal w wyniku tej reorganizacji spadła do ligi okręgowej, którą tworzyły zespoły Stali Poniatowa, Wisły Puławy, Chełmianki, Podlasia Biała Podlaska, Unii Hrubieszów, Sygnału Lublin, Łady Biłgoraj, Hetmana Zamość, Tura Milejów, Opolanki, Traweny Trawniki, Startu Krasnystaw oraz rezerw Lublinianki, Avii i Motoru, które w wyniku reorganizacji awansowały do II ligi.
W sezonie 1973/74 Stal w rozgrywkach zajęła 4 miejsce za Wisła Puławy, Stalą Poniatowa i Zjednoczonymi Chełm. Sezon 1974/75 wyróżniło tylko jedno wydarzenie związane z Wyścigiem Dookoła Polski. Meta jednego z etapów wyznaczona była na terenie naszego stadionu. Jako atrakcja przed przyjazdem kolarzy na metę rozegrany został mecz miedzy reprezentacją województwa a Wisła Kraków. Mecz wygrali I-ligowcy w stosunku 2:4.

W sezonie 1975/76 trenem został Wiktor Brol a jego asystentem Józef Maziarczyk. Stal grała w lidze międzywojewódzkiej z: Sygnałem Lublin, Wisła Puławy, Zjednoczonymi Chełm, Avią II Świdnik, Lewartem Lubartów, Unią Hrubieszów, Trawenną Trawniki, Tomasovią Tomaszów Lubelski, RAKS-em Biała Podlaska, Opolanką Opole, Hetmanem Zamość, Motorem II, Lublinianka, Stalą Poniatowa i Startem Krasnystaw. Zespół prowadzony przez trenera Brola wygrał tą klasę rozgrywkową, i stanął po raz kolejny i ostatni przed możliwością awansu do II ligi.

Zdjęcie Granitu Skarżysko Kamienna - W czarnej bluzie Jerzy Krysteli, piąty od lewej Jerzy Rot

Pierwszy mecz Stal rozegrała z Radomiakiem. Wygrała zdecydowanie 4:1. Bramki Radomiaka bronił wychowanek Stali, Jerzy Krysteli. Kraśniczanie zagrali w składzie: Źróbek, Mazurek, Bąska, Filipczuk, Burakiewicz (Anders), Golda, Szymańczak, Oblewski, Szmerło, Pop, Radomski. W kolejnym meczu Stal poniosła klęskę z Hutnikiem w Krakowie 6:0. Po tej porażce Stal już nie podniosła się i przegrała wszystkie pozostałe mecze (ach te nieszczęśliwe baraże i turnieje!).

Następny sezon 1976/77 Stal rozpoczęła bez przygotowań, ponieważ rozgrywki o awans do II ligi na to nie pozwoliły. Przeciwnikami "naszych" w tym sezonie były drużyny Korony Kielce, Chełmianki, Tomasowi, RKS-u Biała Podlaska, Radomiaka, Stali Nowa Dęba, Błękitnych Kielce, Lublinianki, Granatu Skarżysko, Stali Poniatowa, Broni Radom, Czarnych Radom i Pogoni Siedlce. Drużyna na cztery kolejki przed końcem rozgrywek potrzebowała 1 punktu do utrzymania w lidze międzywojewódzkiej. Niestety nie udało się go zdobyć, na dodatek porażki na własnym boisku ze Stalą Poniatowa i Pogonią Siedlce przesądziły o degradacji. W trakcie przerwy zimowej z zespołu odeszli Pop (Motor Lublin - później podpora drużyny w I lidze), Szymańczyk, Dworniczak i Bąska, a po nie udanym sezonie trener Brol.
Kilku młodych piłkarzy Stali Kraśnik w roku 1976 reprezentowało województwo na VIII Ogólnopolski Igrzyskach Młodzieży Szkolnej w Ciechanowie. Lubelszczyznę reprezentowali Leszek Wronikowski, Robert Drumlak, Waldemar Drozd, Stanisław Bijak, Andrzej Pacek, Wiesław Burek, Dariusz Małaczek i Zdzisław Olcha. Bramkarzem w tym zespole był Dariusz Opolski doskonale znany bramkarz Motoru Lublin. Opiekunem kadry był Jan Błaszkiewicz. Jeśli chodzi o młodzież grającą w barwach niebieskich-żółtych to w sezonie 1976/77 zdobyli oni mistrzostwo województwa. Drużyna wychowanków trenowana przez Ryszarda Łysanowicza w 22 meczach odniosła 19 zwycięstw, raz zremisowała i 2 razy schodziła pokonana z boiska. Drużyna występowała w składzie: Andrzej Kandzierski - bramkarz, Janusz Małek, Tadeusz Chabrom, Janusz Sztrąf, Jerzy Kloc, Zbigniew Żołnierczyk, Krzysztof Łach, Sławomir Tylus, Marek Latecki, Stanisław Drzymała, Waldemar Szymczyk, Ryszard Wojtaszek, Zbigniew Marszałek, Leszek Walencik i Mirosław Puźniak.

Po odejściu trenera Brola do nowego sezonu drużynę przygotowywał Jan Błaszkiewicz. W sezonie 1977/78 Stal reprezentowali : Marian Adelman i Mieczysław Cichecki w bramce oraz Janusz Małek (później Lech Poznań), Jerzy Wolicki, Andrzej Chabor, Zbigniew Marszałek, Jan Mazurek, Zbigniew Golda, Bogusław Oblewski (później grał w Lechu Poznań i Stomilu Olsztyn - I liga), Franciszek Rzepecki, Waldemar Rola, Leszek Tomiło, Ryszard Brzychcy, Tadeusz Chabrom, Ryszard Łata, Adam Gil, Włodzimierz Dymitra, Wiesław Dydo, Zbigniew Barytsiak, Stanisław Drzymała oraz junior Waldemar Drozd. Do zespołu wrócili Marek Leśniewski i Wacław Dobrzecki. Stal rozgrywała swoje mecze w klasie wojewódzkiej a jej przeciwnikami były zespoły: Piaskovii, Opolanki, Orląt Dęblin, Sygnału Lublin, Lewartu Lubartów, Budowlanych Lublin, Tęczy Kraśnik, Tura Milejów, Traweny Trawniki, Motoru II i Elizówki. Po rundzie jesiennej Stal była na drugim miejscu za Budowlanymi Lublin. Z zespołu odszedł po raz kolejny Marek Leśniewski (II ligowa Jagiellonia Białystok - trenerem Jagielloni był wówczas J. Walczak - trener juniorów z 1972 roku). Na jego miejsce ściągnięto ze Stali Stalowa Wola Jana Woźniaka. Kadrę uzupełnił też Stanisław Bijak. Jednak nie udało się wyprzedzić Budowlany na końcu rozrywek. Jak po pierwszej rundzie Stal była na drugim miejscu. Sezon 1978 przyniósł reorganizacje rozgrywek. Połączono klasy wojewódzkie czterech województw: lubelskiego, chełmskiego, zamojskiego i siedleckiego i utworzono klasę międzywojewódzką. Do III ligi miał awansować mistrz i wicemistrz rozgrywek. Liga składała się z zespołów: Wisły Puławy, Motoru II, Stali Poniatowa, Budowlanych Lublin, Łady Biłgoraj, Roztocza Szczebrzeszyn, Unii Hrubieszów, Włodawianki, Startu Krasnystaw, Chełmianki, Mazovii Mińsk Mazowiecki, Orląt Łuków i Wilgi Garwolin. W drużynie grali: Koślak i Świderek - bramkarze, Małek, Dydo, Bijak, Brzychcy, Chabor, Łata, Zaborski, Moskal, Zblewski, Wożniak, Golda, Małaczek, Puźniak, Rzepecki, Drozd i Gil. Zarząd Klubu postawił przed drużyną jeden cel - awans do III ligi. Cel udało się osiągnąć. Stal po 2 latach wróciła w szeregi III-ligowców. W tym samym roku juniorzy po wygraniu rozgrywek ligowych stanęli przed szansą gry o Mistrzostwo Polski. W eliminacjach jednak juniorzy Stali nie sprostali drużynie Siarki Tarnobrzeg. Pierwszy mecz w Kraśniku Stal wygrała 4:1 lecz w rewanżu przegrała 0:4 i odpadła z dalszych gier.

Lata 80 -siąte

W szeregach III ligi w sezonie 1979/80 drużyna Stali to mieszanka rutyny z młodością. Średnia wieku drużyny to 23 lata. Kadra Stali liczyła 20 zawodników. O to oni: Mieczysław Cichecki, Zbigniew Świderek, Marian Adelman, Wiesław Dydo, Janusz Małek, Andrzej Chabor, Jerzy Wolicki, Stanisław Bijak, Adam Gil, Wacław Dworzecki, Zbigniew Golda, Tadeusz Chabros, Mirosław Puźniak, Franciszek Rzepecki, Marek Moskal, Jerzy Gorgol, Waldemar Drozd, Jan Woźniak, Ryszard Brzychcy, Dariusz Małaczek, Krzysztof Hamera i Stanisław Drzymała. W trakcie przygotowań zespołu do rozgrywek miały miejsce zajścia związane z niesportowym trybem życia kilku piłkarzy. Zarząd Klubu zawiesił piłkarzy, a trener sięgnął po juniorów z drużyny mistrzów województwa. O sile zespołu stanowili dwaj młodzi obiecujący napastnicy: Mirosław Puźniak (później II ligowa Broń Radom) oraz Waldemar Drozd (Iglopol Dębica i Avia Świdnik). W III lidze grały zespoły: Lublinianki, KSZO Ostrowiec, Błękitni Kielce, Neptun Końskie, Korona Kielce, Czarni Radom, Proch Pionki, Granat Skarżysko, Budowlani Lublin, Orzeł Wierzbica, AZS Biała Podlaska, Siarka Tarnobrzeg i Stal Nowa Dęba. Stal zajęła na końcu 9 miejsce, wydawało się, że bardzo bezpieczne. Nic bardziej mylnego. Po sezonie zdecydowano o reorganizacji III ligi. Z ośmiu grup tworzono cztery. Zajęta 9 lokata nie dawała Stali możliwości gry w barażach o III ligę, ale zespoły z klasy niższej dostały taką szansę. Były to zespoły Wisły Puławy i Chełmianki.
Stal w sezonie 1980/81 występowała w klasie wojewódzkiej, a II drużyna Stali mimo zajęcia 1 miejsca w klasie okręgowej spadła automatycznie do klasy A. Przepisy nie pozwalają, aby w tej samej lidze grały dwa zespoły tego samego klubu. Z klubu odeszło kilku zawodników m.in. Oblewski i Małek. Do drużyny, którą prowadził teraz trener Łysanowicz (Stanisław Pawłowski -asystent) zaczęto wprowadzać zawodników II drużyny i juniorów. Drużynę stanowili: Krzysztof Kołosiński i Cezary Łysanowicz - bramkarze, Andrzej Chabior, Stanisław Bijak, Ryszard Brzychcy, Wacław Szymula, Sławomir Tylus, Wiesław Dydo, Marek Moskal, Mirosław Puźniak, Waldemar Rola, Franciszek Rzepecki, Dariusz Małaczek, Piotr Jaszowski, Adam Gil, Jacek Romanowski, Jerzy Surowiec, Włodzimierz Dymitrak.
Liga w sezonie 1980/81 składała się z drużyn: Budowlani Lublin, Wisła Puławy, Motor II Lublin, Stal Poniatowa, Sygnał Lublin, Orlęta Dęblin, Avia II Świdnik, LZS Leonów, Tur Milejów, Trawina Trawniki, Lublinianka II. Rozgrywki stalowy zakończyli na 3 miejscu , mistrzem została Stal Poniatowa. Podobny przebieg do sezonu 80/81 miał sezon 82/83. W lidze okręgowej Stal grała m.in. z Górnikiem Łęczna i Unią Bełżyce. Rozgrywki znowu drużyna ukończyła na 3 miejscu. Sezon ten to także widoczny kryzys FŁT, trudności gospodarcze kraju nie pozostały bez wpływu na kondycję fabryki i w związku z tym na finansowanie przez nią sportu. Drużyna piłkarska była w rozsypce. Nowym szkoleniowcem drużyny został Ryszard Łata. Jego praca, jako szkoleniowca przyczyniła się do uratowania kraśnickiej piłki nożnej (Stali Kraśnik). W tym sezonie Stal grała w lidze z beniaminkiem tej ligi Tęczą Kraśnik. Były to bardzo emocjonujące mecze. W drużynie Tęczy grali byli zawodnicy Stali: Wacław Dworzecki i Marian Adelman. Sezon jak dwa poprzednie Stal zakończyła na 3 miejscu.
Nowy sezon, nowa liga tak można napisać o sezonie 1984 roku. Drużyna nasza występowała w nowoutworzonej lidze międzyokręgowej, obok takich drużyn jak: Górnik Łęczna, Motor II, Tomasovia, Sygnał Lublin, Unia Hrubieszów, Palma Bodaczów, Lublinianka II, Roztocze Szczebrzeszyn, Tęcza Kraśnik, Łada Biłgoraj. Głównym rywalem Stali w walce o awans do 3 ligi był Górnik Łęczna. Prawda jest też, że Górnikom "pomagały ściany", nawet jeśli grali na wyjeździe. Wielu kibiców do dziś wspomina m.in. mecz z Ładą Biłgoraj, gdzie prowadzący zawody drugoligowy wówczas arbiter nie uznał 2 prawidłowych bramek Stali, zdobytych po stałych fragmentach gry. Świetna postawa zespołu Stali, m.in. zwycięstwo na boisku rywala w Łęcznej dało jednak naszym piłkarzom na koniec sezonu identyczny dorobek punktowy, nieznacznie gorszy był tylko bilans bramkowy Stali. W bezpośrednich spotkaniach był remis (o ile sie nie mylę Łęcznianie wygrali w Kraśniku 0:1, Stal zwyciężyła w Łęcznej1:2), W związku z tym, ze Stal nie otrzymała aktualnego regulaminu rozgrywek, zaś stary rozstrzygał bilansem bramkowym, dając awans Górnikom. Tymczasem w świetle nowego, aktualnego już wówczas regulaminu nie decydował bilans bramkowy - powinno być rozegrane spotkanie dodatkowe tzw. barażowe na neutralnym terenie. Postawieni pod ściana działacze lubelskiego związku nie mieli wyjścia i po interwencji Stali w PZPN musieli cofnąć swoje decyzje . Mimo sprzeciwów działaczy i trenera Stali odgórnie zdecydowano, ze mecz rozegrany zostanie nastadionie Lublinianki. Faworyzowało to drużynę z Łęcznej, która do Lublina miała po prostu bliżej, a wiec m.in. łatwiejszy dojazd dla kibiców itd. itp. (pamiętajmy, był rok 1984...). Stal proponowała rozegranie meczu na obiekcie puławskiej Wisły lub Stali Poniatowa. Nasi grali ospale , może nie wierząc w sukces i przegrali ten mecz 0:3. W meczu tym barwy niebieskio-żółte reprezentowali: Kołosiński, Romanowski, Dydo, D. Kołosiński, Radomski( D. Matysiak), Rzepecki, Gil, Górniak (Drozd), Woźniak, Łużniak, Łata.
Po pierwszej rundzie sezonu 1984/85 Stal znajdowała się na 1 miejscu. W przerwie zimowej do drużyny przyszli Marek Leśniewski (Jagiellonia), Zbigniew Świętek (Sanna Zaklików) i Dariusz Brytan (Metalowiec Janów Lub.). Stal w rundzie rewanżowej deklasowała rywali. Wyniki od 3:0 do 5:0 nie zaskakiwały nikogo. Krzysztof Kołosiński zachował czyste konto przez 1156 minut. Waldemar Drozd strzelił w sezonie 26 goli. Stosunek bramek 87:9 w 30 meczach. Stal po pięciu sezonach znowu była w III lidze. Awans wywalczyli: Krzysztof Kołosiński i Marek Rakuś (bramkarze) oraz Jacek Romanowski, Adam Gil, Wiesław Dydo,, Dariusz Kołosiński, Stanisław Bijak, Piotr Jastrzębski, Waldemar Drozd, Dariusz Matysiak, Zbigniew Świętek, Dariusz Brytan, Marek Rakuś, Jan Woźniak, Krzysztof Sołdecki, Wojciech Stopa, Roman Górniak, Franciszek Rzepecki, Lucjusz Gawlik. Pewnym zaskoczeniem dla działaczy, zawodników i kibiców była rezygnacja z prowadzenia drużyny trenera Łaty. Jego następcą został Ryszard Kosiński z Warszawy. Trener, który pracował w Legii i Polonii. Był asystentem m.in. K. Górskiego i J. Kopy.

W sezonie 1985/86 w III lidze piłkarze Stali grali ze Starem Starachowice, Avią Świdnik, Czarnymi Radom, Orlętami Łuków, Siarką Tarnobrzeg, Granatem Skarżysko,, Hatmanem Zamość, AZS Biała Podlaska. Pogoń Siedlce, Orzeł Wierzbica, Stal Poniatowa, Wisła Puławy, Górnik Łęczna, Stal Nowa Dęba, Powiślanką Lipsko oraz Stalą Stalowa Wola. Po pierwszej rundzie drużyna zajmowała 4 miejsce. W rundzie rewanżowej nie mogli grać Dariusz Płoszaj, Krzysztof Sołdecki, Dariusz Matysiak, Dariusz Kołosiński, którzy otrzymali powołanie do wojska. Podziękowano za grę M. Leśniewskiemu (trudności wychowawcze). Odwołano trenera Kosińskiego (niezrozumiała decyzja władz klubu). Nowym trenerem został Jerzy Gorgol. Drużyna w rundzie rewanżowej nie grała tak dobrze jak jesienią. Ostatecznie zajęła 9 lokatę.
Sezon 1986/87 to następne roszady w składzie zespołu i na ławce trenerskiej. Przed sezonem odchodzi do Iglopolu Dębica Waldemar Drozd. Ze Stali Poniatowa przychodzi Andrzej Nowaczek, Marek i Zbigniew Świątkowie z Sanny Zaklików, w składzie pierwszej drużyny pojawia się Wisław Król. Po słabych występach drużyny następuje zmiana trenera. Jerzego Gorgola zastępuje Zbigniew Golda. Po zmianie trenera drużyna gra dużo lepiej. Odżywają nadzieję na odniesienie sukcesu w III lidze i być może grę o II ligę w następnym sezonie. Tym bardziej, że do rundy jesiennej nowego sezonu 1987/88 Stal przygotowywała się w tym samym składzie osobowym i do tego z wojska wrócili K. Kołosiński, D. Matysiak i D. Płoszaj. Jednak w rundzie jesiennej drużyna zamiast grać coraz lepiej grała coraz słabiej. Skończyło się klasycznie dla całej polskiej piłki, nastąpiła zmiana trenera. Nowym szkoleniowcem Stali Kraśnik został dotychczasowy trener Stali Poniatowa Jerzy Rejdych. Pozyskano też bramkarza Zygmunta Kalinowskiego, ponieważ drużynie brakowało wartościowego zawodnika na tej pozycji. Pomimo tego drużyna grała nadal poniżej oczekiwań. Ostatecznie rozgrywki zakończyła na 9 miejscu. Pojawiły się też nowe twarze w zespole: Wisław Bebel, Jarosław Janik, Jacek Zabłocki. Stal zdobyła również Wojewódzki Puchar Polski po zwycięstwie 3:1 nad Lublinianką w Bełżycach.

I znowu reorganizacja rozgrywek!. Zapowiedziano, że od sezonu 1988/89 nastąpią zmiany w rozgrywkach III ligi. Żeby utrzymać się w lidze drużyna musiała zająć minimum 5 miejsce. Taki cel przed teamem postawił zarząd klubu. Niestety drużyna, nie spełniła pokładanych w niej nadziei. Grała słabo, nieskutecznie. Po rundzie jesiennej Stal była na miejscu spadkowym i tak już zostało. Nastąpiła zmiana trenera. Rundzie wiosennej drużynę poprowadził Zygmunt Kalinowski ale to niczego nie zmieniło. Jak zwykle w czasach kryzysu piłki seniorskiej, juniorzy grali bardzo dobrze. Następne piłkarskie pokolenie wychował trener Łysanowicz. W sezonie 1988/89 jego podopieczni zostali mistrzami okręgu. W drużynie tej wyróżniali się Dariusz Bereś (19 goli w rozgrywkach), Michał Czarnota, Piotr Antoniuk, Łukasz Jabłoński.
Sezon 1989/90 to występy stalowców w IV lidze międzyokręgowej u boku takich zespołów jak: Orlęta Dęblin, Budowlani Lublin, Łada Biłgoraj, Tomasovii, Chełmianki, Granicy Lubycza Królewska, Górnika Łęczna, AZS Biała Podlaska, Podlasia, Orląt z Łukowa, Włodawianki i Pogoni Siedlce. Skład zespołu grającego w IV lidze: Krzysztof Kołosiński, Sylwester Latos- bramkarze oraz Jerzy Mazik, Stanisław Bijak, Dariusz Kołosiński, Marek Łata, Zbigniew Pachuta, Wiesław Król, Dariusz Matysiak, Zbigniew Kuśmider, Jacek Lenartowicz, Arkadiusz Pączek, Wojciech Stopa, Dariusz Sarna, Jacek Zabłocki, Roman Piątek, Mariusz Pałka, Zbigniew Rola, Jacek Matysek i Andrzej Pop. Talent Zbigniewa Świętka doceniła drużyna Wisły Kraków. Zawodnik ten na przełomie lat 90 był podstawowym graczem białej gwiazdy, wywalczył z nią tytuł Wicemistrza Polski. Sezon kraśniczanie zakończyli na 5 miejscu.

Zbigniew Świętek

Lata 1990-200X

Lata 90-te

Następna reorganizacja to sezon 1990/91. Stal występuje w klasie międzywojewódzkiej lubelsko-chełmskiej. Rywalami były zespoły: Włodawianki, Startu Krasnystaw, Sygnału Lublin, Świdniczanki, Budowlanych Lublin, Sparty Rejowiec, Chełmianki, Unii Bełżyce, Stali Poniatowa, Motoru II, Orląt Dęblin, Zadrzewu Zawadów. Stal nie miała godnego przeciwnika w tej lidze. Znowu kibice mogli się cieszyć III ligą. Jeszcze w trakcie rozgrywek nastąpiła zmiana na stanowisku trenera drużyny. Wisława Dydo zastąpił Ryszard Łysanowicz. Występy w gronie nie były udane, tylko jeden sezon. Drużyna nie została wzmocniona przed rozgrywkami, brak pieniędzy, kryzys w FŁT. Na dodatek poważna choroba trenera Łysanowicza podczas trwania rozgrywek rundy wiosennej wyłączyła go z pracy na wiele tygodni. W zastępstwie drużynę prowadzili Jan Woźniak i Józef Maziarczyk.
Do sezonu 1992/93w IV lidze Stal była przygotowywana przez Waldemara Drozda. Był tak zwanym grającym trenerem. W szeregach odmłodzonej Stali grali: Kołosiński, Brożek - bramkarze, Matysiak, Rybak, Król, Pączek, Piątek, Mazik, Stopa, Bijak, Ordzewiały, Posyniak, Szwarnowski, Mazurek, Turkowski, Balkiewicz, Drozd i Oszust. Na kilka kolejek przed końcem rozgrywek wiadomo już było, że Stal grać będzie w barażach o III ligę.

Górny rząd od lewej stoją: Bożek, Drozd - grający trener, Bijak, Rybak, Kołosiński, Balkiewicz, Król, Piątek, Michalczyk - kierownik drużyny

Dwumecz z Prochem Pionki miał zdecydować , która z drużyn zagra w III lidze. Mecz w Pionkach miał dziwny przebieg. Sędzia tego spotkania robił wszystko aby Prochowi nie stała się krzywda. Jedyna bramka padła w kontrowersyjnych okolicznościach. O ilości kartek różnych kolorów dla stalowców nie ma co wspominać. Rewanż to murowanie bramki przez drużynę przyjezdną i nie moc strzelecka naszych. W III lidze zagrał Proch Pionki.
Juniorzy, wychowankowie Jerzego Angowskiego , nie próżnowali w sezonie 1992/93. Wywalczyli awans do ligi makroregionalnej.

W lidze okręgowej w sezonie 1993/94 Stal występowała obok: Granitu Leszpol, Wisły Puławy, Hortex Ryki, Stali Poniatowa, Czarnych Dęblin, Sygnału Lublin, Lewartu Lubartów, Motoru II, Cisów Nałęczów, Świdniczanki, BKS-u Lublin, Unii Bełżyce, Opolanki, Tęczy Kraśnik i Orląt Dęblin. W drużynie nastąpiły kosmetyczne zmiany. Przyszedł do drużyny Andrzej Blacha oraz Piotr Antoniuk i Michał Czarnota. Stal znowu zanotowała bardzo dobry sezon. I znowu baraże o III ligę, ty razem dwumecz z MZKS Kozienice. Stal przegrała mecz z MZKS w Kozienicach 2:3 , w rewanżu było 4:1 i mogliśmy się cieszyć z gry w trzeciej lidze. Tylko jeden sezon trwała przygoda Stali w rozgrywkach III ligi w sezonie 1994/95. Stal rozgrywała mecze z KSZO Ostrowiec, Zadrzew Zawadówka, Stal Nowa Dęba, Broń Radom, Pogoń Siedlce, Orlęta Łuków, Granica Chełm, Spółdzielca Morszków, Górnik Łęczna, Tłoki Stal Gorzyce i AZS Biała Podlaska. Skład drużyny Stali w tych rozgrywkach: Kołosiński, Bożek, Stępień - bramkarze, oraz Bijak, Matysek, Piątek, Król, Kulesza, Matysiak, Rybak, Mazik, Czarnota, Mazur, Oszust, Stopa, Turkowski, Romanowski, Wojdat, Antoniuk, Szmyrgała, Rabaniuk, Morawski. Na boisko wybiegał też trener W. Drozd. W trakcie przerwy zimowej trenera Drozda zastąpił Józef Maziarczyk. Nie wpłynęło to na sposób i jakość gry drużyny. Był to najsłabszy występ naszych w szeregach III-ligowców w całej historii klubu Występy w IV lidze(1996/97) pod wodzą starego - nowego trenera Z. Golde nie dostarczyły jakiś fantastycznych doznań naszym kibicom. Na uwagę zasługuje przyjście do zespołu Marka Jaskowskiego. Kolejna zmiana trenera odmieniła oblicze zespołu. Nowym "kołczem" Stali zostaje Henryk Kamiński. Jego przyjście do zespołu, jak i ściągnięcie do Kraśnika zawodników Marcina Gawrona, Marka Pietrasa, Piotra Głazowskiego i Mirosława Kosowskiego było ogromnym wzmocnieniem. Pierwszy sezon z nowym szkoleniowcem to uratowanie IV ligowego bytu. W następny sezonie (1998/99) PZPN zapowiedział zmiany w systemie rozgrywek III ligi. Liczba grup miała ulec zmianie z 8 do 4. Żeby utrzymać się w IV lidze należało uplasować się na 3-4 miejscu w tabeli. Stal zajęła ostatecznie 4 miejsce w rozgrywkach. O losie być czy nie być w IV lidze decydowali jednak za nas inni. Szydłowinka Szydłowiec musiała wygrać dwumecz o wyjście do III ligi z Sokołowem. Dzięki wygranej i remisowi awansowała Szydłowianka, a my cieszyliśmy się dalej grą w IV lidze. Drużyna przeszła sporo przeobrażeń i grała w następującym składzie osobowym: Krzysztof Kołosiński, Marcin Bożek i Michał Zimowski -bramkarze oraz Marek Kwiatek, Marcin Mazur, Paweł Oszust, Andrzej Robak, Marcin Gawron, Marcin Solis, Piotr Antoniuk, Marek Jaskowski, Jarosław Samolej, Krzysztof Mędrek, Mariusz Dydo, Piotr Ordzewiały, Arkadiusz Ryczek, Tomasz Wójcik, Marcin Grab, Dariusz Bender, Robert Krotkiewicz, Krzysztof Włodarczyk i Krzysztof Krajewski. Po reorganizacji w IV lidze rywalizowaliśmy z drużynami: LKP Lublin (dawny Motor), MZKS Kozienice, Czarni i Orleta Dęblin, Wilgi Garwolin, Lewartu Lubartów, Video Ciepielów, LKS-u Sobolew, GLKS-u Rokitno, Górnika II Łeczna, Radomiaka, Pogoni Siedlce, Sokołowa Podlaskiego, Kosovii Kosów, Unii Krzywda, Huraganu Międzyrzecz i Promnika Łaskarzew. Stal zakończyła rozgrywki na 3 miejscu. Królem strzelców został Piotr Antoniuk z 38 golami.

Górny rząd od lewej stoją: Pietroń, Gawron, Bożek, Oszust, Samolej, Jurak
W środku od lewej: Angowski - asystent trenera i kierownik drużyny, Jaskowski, Rachwał, Mazur, Bender, Krotkiewicz, Kamiński - I trener
Dolny rząd od lewej: Gołębiowski, Dydo, Solis, Ryczek, Wronka

Sezon 1999/2000 to kolejny etap budowy drużyny, przez H. Kamińskiego. Niewielkie roszady w składzie zespołu. Gra w kratkę oraz słabsza postawa napastników pozwoliła na uplasowanie się na 4 pozycji na końcu rozgrywek.

Rok 2000 i czasy obecne

Sezon 2000/01 do którego Stal przystępowała w składzie: Marcin Bożek i Marcin Mazur- bramkarze oraz Robert Brzozowski, Marcin Gawron, Paweł Oszust, Damian Pietroń, Tomasz Rachwał, Marcin Solis, Dariusz Bender, Mariusz Dydo, Marek Jaskowski, Robert Krotkiewicz, Arkadiusz Ryczek, Rafał Wężyk, Łukasz Gołębiowski, Marcin Jurak, Norbert Rabaniuk, Piotr Ordzewiały, Jarosław Samolej i Przemysław Wronka. W przerwie zimowej doszli jeszcze Maciej Kleszcz i Lebioda Stal przystępowała do sezonu z nadziejami. Obchodziła też 50 lecie powstania klubu. Piłkarze uświetnili ten wspaniały jubileusz awansem do III ligi. Jak na razie po raz ostatni.

W sezonie 2001/02 kraśniczanie występowali na boiskach III ligi. Drużynę wzmocnili Grzegorz Poleszak, Michał Szczawiński i Grzegorz Brzozowski. Drużyna grała w III lidze ze zmiennym szczęściem. Oczekiwania kibiców przerosły możliwości drużyny. W przerwie zimowej nastąpiła zmiana trenera. Najdłużej pracującego trenera w historii klubu Henryka Kamińskiego zastąpił Wiesław Wieczerzak. Uszczypliwi kibice podliczyli, że gdyby został trener Kamiński być może Stal dalej grała by w III lidze. Drużyna pod wodzą nowego trenera zdobyła mniej punktów na wiosnę niż jesienią. 50 lecie uświetnił tylko roczny pobyt w III lidze.

Górny rząd od lewej stoją: Kitliński, Pietroń, Kusztykiewicz, Bożek, Gawron, Mańka, Basiński, Wąsacz, Cybulski
W środku od lewej stoją: Trener W. Wieczerzak, Wronka, Bender, Samolej, Solis, Ignaciuk, Ryczek, Rachwał, kierownik drużyny Angowski
Dolny rząd od lewej: Jaskowski, Gołębiowski, Minkina, Mazur, Gąszczyk, Szewc

Po spadku drużynę objął Wojciech Stopa, który prowadził Stal w sezonie 2002/03 i 2003/04. Stal w tym czasie była czołową drużyna IV ligi lubelskiej. Pod wodzą trenera Stopy drużyna Stali awansowała do szczebla centralnego Pucharu Polski, gdzie przegrała na boisku w Bełżycach z III ligową drużyną z Gorzyc. Szczęście było blisko. Stal dość długo prowadziła w tym meczu. Wygrana dawała możliwość rozgrywania meczy w nowym systemie grupowym Pucharu Polski z udziałem drużyn I i II ligi.

W czerwcu 2004 roku trenerem został Jerzy Rot. Otrzymał zadanie awansu długo wyczekiwanego do III ligi. Niestety za jego kadencji Stal w sezonie 2004/05 i 2005/06 dwukrotnie zajmowała 2 miejsce w rozgrywkach IV ligi lubelskiej.

W czerwcu 2006 roku trenerem Stali Kraśnik został Grzegorz Komor. W drużynie nastąpiło kilka zmian. W Stali pojawił się Jarosław Grajper (Stal Poniatowa), Marcin Kubiak (Motor Lublin) oraz kilku wychowanków. Do składu wdarli się przebojem Rafał Król, Kamil Dydo, Kamil Miazga i Damian Dudek. Na sezon 2006/07 kibice oczekiwali z nadziejami na dobrą grę podopiecznych trenera G.Komora. Kilka wpadek podczas rozgrywek i marzenia o odegraniu poważnej roli w lidze się oddaliły. W lidze brylowali zawodnicy Górnika II Łęcznej, którzy zdecydowanie wygrali rozgrywki. Afera korupcyjna, w którą zamieszany był klub z Łęcznej dawał awans do III ligi z drugiego miejsca. W przerwie zimowej zrezygnowano z usług G. Komora i do klubu powrócił stary znajomy. Trenerem ponownie został Henryk Kamiński. Pomimo dołączenia do kadry naszej utalentowanej młodzieży (Karol Iwanowicz, Mateusz Matysiak) nastąpiło odejście kilku zawodników (Marcin Kubiak, Paweł Bugała, Piotr Kusztykiewicz, Ernest Chomicz). Do drużyny przyszli także: Rafał Samolej (Motor Lublin), Piotr Kucharski (Janowianka). Gra nadal była nierówna i koniec sezonu zastał naszą drużynę na czwartej pozycji. Po sezonie zrezygnował z pracy trenerskiej w klubie H.Kamiński.
Kadra Stali Kraśnik w sezonie 2006/07: Bramkarze: Marcin Mazur, Krzysztof Mazur Obrona: Anatolij Ławryszyn, Łukasz Gołębiowski, Jarosław Grajper, Maciej Minkina, Tomasz Rachwał, Jacek Matuszewski. Pomocnicy: Maciej Chmielik, Kamil Dydo, Rafał Król, Piotr Kucharski, Mateusz Matysiak, Kamil Miazga, Łukasz Polikowski, Przemysław Wronka, Radosław Krężołek. Napastnicy: Rafał Samolej, Wojciech Kępka (król strzelców IV ligi- 27 goli), Karol Iwanowicz, Damian Dudek. Stal rywalizowała w lidze z: Górnik II Łęczna, Chełmianka, Stal Poniatowa(beniaminek), Łada Biłgoraj (beniaminek, awans do III ligi), Czarni Dęblin, Janowianka, Victoria Parczew, Podlasie Biała Podlaska, Orlęta Łuków, Start Krasnystaw, Lewart Lubartów, Lublinianka, Unia Bełżyce, Granica Lubycza Królewska, Tomasovia.
Zarząd zdecydował, że do nowego sezonu 2007/08 drużynę poprowadzi Wojciech Stopa.

foto - Karol Wiśniewski - Lubelski Sport Express

Kadra zespołu - wiosna 2008 IV liga - Od góry, od prawej: Maciej Sebastianiuk, Andrzej Gutek, Karol Ręba, Toimasz Jasik, Kamil Beszczyński, Karol Herda,Armadn Palica, Anatolij Ławryszyn, Marcin Połeć. Na dole, od prawej: Janusz Wojtak- kier. Klubu, Łukasz Gołębowski -kpt. zespołu,Kamil Miazga, Filip Drozd, trener Wojciech Stopa, Karol Iwanowicz, Damian Dudek, Jacek Nowoświatłowski - kier. drużyny.

Kadra zespołu FKS STAL Kraśnik jesień 2008/09 - III Liga lubelsko-podkarpacka

Występy zespołu prowadzonego przez trenera W.Stopę w IV lidze doprowadziły do nowoutworzonej III ligi lubelsko-podkarpackiej. W IV lidzie konkurowaliśmy z takimi zespołami jak: Wisła Puławy, Stal Poniatowa, Unia Bełżyce, Podlasie Biała Podlaska, Chełmianka, Orlęta Łuków, Tomasovia, Lewart Lubartow, Sparta Rejowiec Fabryczny, Huragan Miedzyrzec, Janowianka, Lublinianka,Spartakus Szarowola, Gornik II Leczna,Start Krasnystaw. Do nowo tworzonej ligi z lubelskiego awansowalo bezpośrednio 5 zespołów. Zwycięzca ligi(Stal Poniatowa) rozegrala dwumecz barażowy i awansowala do II ligi (grupa Wschodnia). Walka o promiowane miejsca w nowej lidze trwała do ostatniej kolejki, w której doszło do pojedynku pomiędzy Wisła Puławy a naszą drużyną.Oba zespoły miały szansę na awans. Wisła musiała ten mecz wygrać, aby zająć szóste miejsce, które w przypadku wygrania baraży przez Stal z Poniatowej dawało również awans. Na boisku padł remis i z piątej pozycji awansowaliśmy do III ligi.

W nowej III lidze znalazy się: Stal Kraśnik, Stal Mielec, Resovia, Stal Rzeszów, Izolator Boguchwala, Unia Nowa Sarzyna, Karpaty Krosno, Spartakus Szarowola, Górnik II Łeczna, Orleta Łuków, Orleta Radzyń, Łada Bilgoraj, Avia Świdnik, Wisloka Debica, Orzeł Przeworsk i Tomasovia. Nasza drużyna w sezonie 2008/09 uplasowała się w środku stawki(8 miejsce).
W zespole występowali: Kamil Beszczyński, Karol Herda - bramkarze, Baniel Beszczyński, Anatoli Ławryszyn, Pavlo Stadnicki, Piotr Binkiewicz, Łukasz Gołębiowski, Karol Ręba, Damian Wojtysiak, Filip Drozd, Marceli Pacek, Andrzej Gutek, Karol Iwanowicz, Konrad Nowak(14 goli w lidze), Damian Iracki (8 goli w lidze), Damian Dudek, Kamil Dydo, Kamil Słoniewski, Michał Bijak, Tomasz Kalisz, Tomasz Jasik, Bartłomiej Januszko, Radosław Krężołek, Igor Jacenkiw.

FKS STAL Kraśnik wiosna 2008/09 - III Liga lubelsko-podkarpacka( fot.Karol Wiśniewski)

Po udanym sezonie z prowadzenia zespołu zrezygnował Wojciech Stopa, jego miejsce zajął Sławomir Adamus.

Niestety, ale sezon 2009/10 to pasmo niepowodzeń. Po rundzie jesiennej Stal zajmowała 11 miejsce w ligowej tabeli. W okresie przygotowawczym w zespole zaszły spore zamiany. Doszli do kadry zespołu piłkarze z Ukrainy.

Pan Konrad Łata, obecnie mieszkający w Nowym Jorku udzielił wyczerpującego opisu zdarzeń dotyczącego sezonu 1983/84 i poprawił kilka błędów w tym tekście. Wielkie dzięki!
Tekst ten powstał na podstawie „ 50 lat FKS Stal Kraśnik” autorstwa pana Mirosława Sznajdera. Materiały fotograficzne oraz wycinki prasowe zostały udostępnione przez panią Krystynę Łysanowicz za co bardzo dziękujemy. Zdjęcia archiwalne w niniejszym tekście zostały użyte bez wiedzy autorów, ponieważ ich nie znamy.